Het laatste formule 1 nieuws

Acteur André Dongelmans: ‘Ik wilde wit zijn, zodat er geen verschil zou zijn tussen mij en mijn vriendjes’

Acteur André Dongelmans: ‘Ik wilde wit zijn, zodat er geen verschil zou zijn tussen mij en mijn vriendjes’

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Schrijver Erik Jan Harmens reist deze zomer met bekende Nederlanders en Belgen naar de plek waar ze zijn opgegroeid. Wat is er nog over van het verleden? Vandaag gaat hij terug naar Bergen met acteur André Dongelmans. ‘André loopt weg van huis, dat was de eerste scène die ik speelde.’

Echt een goede schuilplaats is het niet: een grasveldje met een mini-skatebaan en daaromheen aan twee kanten kleine rijtjeswoningen van waaruit je vol zicht hebt op wat er op het grasveldje gebeurt. De woningen zijn klein voor Bergense begrippen: verderop worden de huizen kasten en langs de Eeuwigelaan richting Bergen aan Zee ‘slaat het helemaal nergens meer op’. Dat zegt André Dongelmans, die anderhalve maand oud was hij toen hij hier kwam wonen. Het veldje waar we hebben afgesproken was de plek waar hij met vriendjes wedstrijden deed: wie durfde van de papierbak af te springen of zich van bovenin een boom zo in één keer naar beneden te laten vallen? Belletje trekken en hopen dat de mensen zouden happen en met gebalde vuist naar buiten zouden komen rennen.

André Dongelmans (Utrecht, 1987) is acteur. Hij studeerde in 2013 af aan de Toneelschool en de Kleinkunst Academie Amsterdam en was te zien in theaterproducties, tv-series en films, waaronder Het Diner , Gek van Oranje en De Luizenmoeder . Als stemacteur is hij o.a. te horen in de tv-serie Bob de Bouwer . Dit najaar komt De dansende man uit, zijn regiedebuut.

Het zijn dezelfde buurtbewoners die ons nu, terwijl we rondlopen, vanachter de vitrages in de gaten houden. Ongezien blijft hier niets en misschien was dat ook de bedoeling. “Dit was zeg maar mijn filmset”, herinnert Dongelmans zich. “Hier ging ik met mijn vrienden gevechten aan met onzichtbare mannetjes; takken werden zwaarden en als we elkaar raakten, maakten we de geluidseffecten er zelf bij: Boesj! Boesj! Aaaaah! Als ik nu afspreek met oude vrienden, maken we die geluiden nog steeds, alleen rollen we niet meer over de grond zoals vroeger. We doen elkaar alleen onzichtbaar iets aan.”

Op een steenworp afstand ligt het ouderlijk huis, waar hij zich als kind in een […]

Lees het hele artikel op de volgende pagina Acteur André Dongelmans: ‘Ik wilde wit zijn, zodat er geen verschil zou zijn tussen mij en mijn vriendjes’