Het laatste formule 1 nieuws

In huize Van Andel vliegen de verhalen over de Formule 1 je om de oren

In huize Van Andel vliegen de verhalen over de Formule 1 je om de oren

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Yolande Van Andel groeide op in Zandvoort en kijkt met nostalgie terug op de Formule 1 van de vroege jaren tachtig. ‘Gevonden!’ Triomfantelijk zwaait Michel van Andel (62) met het GP magazine van 8 juli 1982, prijs zes gulden vijftig. Daar staat ze, zijn vrouw Yolande, op pagina 22 onder het kopje ‘Nederlandse pitspoesen’. Knalrode pumps, strak blauw pakje, witte knoopjes langs de zijkant. En, ongelooflijke pech: nét op het moment van de foto trekt ze haar onderbroek even recht. Yolande: ‘Ik paste helemaal niet tussen de pitspoezen, ik was een strandmeid’.

21 jaar was Yolande, ‘jolig en bijdehand’, en hele dagen bracht ze door op het circuit. ‘Ik was meer een regeltante dan een pitspoes, een werkende poes.’ Een Engelse mecanicien met een dubbele enkelbreuk? Hup, ‘Yo’ mee de ambulance in, naar het marinehospitaal in Overveen. ‘Ik overleggen met die artsen, want hij moest op de eerste vlucht terug; z’n vrouw stond op het punt te bevallen en zat in paniek voor de televisie.’ ‘Ik paste helemaal niet tussen de pitspoezen, ik was een strandmeid’. Altijd soep voor de mecaniciens

Begin in huize Van Andel, in het oude centrum van Zandvoort, over de Formule 1, en de herinneringen vliegen je om de oren. Als kind keek Yolande (‘óf knalblauwe oogschaduw, óf roze lippenstift, anders ga ik de deur niet uit’) vanuit haar bed uit op de ‘Bos Uit’, de laatste bocht – inderdaad, het bos uit – voordat de coureurs plankgas geven richting de zwart-witte vlag.

Ieder jaar ontving de familie van Yolande de mecaniciens van Formule-1 team ATS. Altijd stond de soep te pruttelen, want ‘die gasten werkten achttien uur per dag’. ‘Ik mocht mee naar het circuit op het fietsie of de brommer. Tot daar waar de banden gewisseld werden. Levensgevaarlijk natuurlijk’.

Michel zag het met eigen ogen hoe de wagen van Piers Courage in 1970 opeens alleen nog maar rechtdoor kon rijden. Zo de bocht uit, het duin in. Seconden later rolden een wiel en Courage’s helm uit de grote stofwolk, vloog de duinbegroeiing in de fik. ‘Ik was 11, stond in de duinen te kijken met m’n […]

Lees het hele artikel op de volgende pagina In huize Van Andel vliegen de verhalen over de Formule 1 je om de oren