Het laatste formule 1 nieuws

Tuschinski: 100 jaar ‘het grootste van het grootste’

Tuschinski: 100 jaar ‘het grootste van het grootste’

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Zaal in Theater Tuschinski Amsterdam Foto Olivier Middendorp Abraham Tuschinski was eigenlijk van plan naar Amerika te emigreren – net als de talloze andere Pools-joodse landverhuizers die hem al vóór waren gegaan. Weg van de Russische overheersing, weg van de schrale armoede, op naar land van de ongekende mogelijkheden. Maar het liep anders. Toen hij in 1904 na een lange treinreis in Rotterdam was gearriveerd, moest hij daar wachten tot het stoomschip de Rijndam van de Holland Amerika Lijn naar New York zou vertrekken. In die tussentijd ontdekte de achttien-jarige Tuschinski echter een gat in de markt. Het wemelde in Rotterdam weliswaar van de emigrantenpensions, maar die werden veelal gerund door sjacheraars of lieden die christelijke liefdadigheid bedreven. Met de joodse wetten en voorschriften hielden ze geen rekening. En dus zag de hij zijn kans schoon. In de Rotterdamse binnenstad opende hij het logement Hotel Polski, dat al snel uitgroeide tot een lucratieve nering. Waarom hij vervolgens zijn heil zocht in het bioscoopbedrijf, is nooit helemaal duidelijk geworden. Hij was in elk geval niet de eerste. Rotterdam beschikte in het begin van de twintigste eeuw al over diverse bioscoopjes, maar die waren veelal gevestigd in armetierige pandjes met een bedompte zaal en wrakke klapstoeltjes. Daar draaiden vooral korte filmpjes van landschappen, het uitzicht tijdens treinreizen, volle straten, goocheltrucs, dansjes en nagespeelde mopjes. Veel exploitanten zagen het nieuwe medium film dan ook als een verschijnsel van voorbijgaande aard, waarop het publiek vast en zeker gauw weer uitgekeken zou zijn. Daar hoorden geen dure gebouwen met een luxueus interieur bij. Op de film zou het publiek vast snel zijn uitgekeken, dachten velen Abraham Tuschinski behoorde echter tot een voorhoede die meer mogelijkheden zag – vooral toen steeds meer bedrijven brood zagen in het maken van langere films die een compleet verhaal ter lengte van een toneelstuk in beeld brachten. Met echte toneelspelers en levende muziek die in dit geluidloze tijdperk het gemis aan dialogen goed maakte. Die ontwikkeling bracht hem tot de formule die hij vervolgens zijn leven lang overal in de praktijk zou brengen: een geheel verzorgd avondje-uit met een […]

Lees het hele artikel op de volgende pagina Tuschinski: 100 jaar ‘het grootste van het grootste’